सवत –
अगदी मंदिराच्या जवळ घर आहे तिचं. तिच्या नवऱ्याचं प्रसादाचं
दुकान आहे. उत्तम चालतं. कारण पंढरपूरला भक्तांची गर्दी कायमच. आषाढी कार्तिकी एकादशीला
तर जेवायला ही फुरसत नसते त्याला. ती तशी भाविक, मंदिर इतकं जवळ आहे म्हणतांना रोजच
दर्शनाला जाणारी. तिच्या माहेरी पण होतं लहानसं मंदिर विठ्ठलाचं..त्यामुळे तो ओळखीचा
होताच तिच्या. जरासा आपलासा. तिला बापाचं फार फार वेड. तो म्हणजे सर्वस्व तिचं..
आता या विठ्ठलाच्या पायावर डोकं ठेवलं की बाप भेटल्या सारखं वाटतं
तिला. तिचा बाप ही असाच, घरची लक्ष्मी असून दुसरीकडे रमलेला. तिचं अवघं बालपण, आईचं
सतत रडणं, नशिबाला दोष देण्यात , करवादण्यात गेलं. सगळा राग, हताशा मग हिच्यावर निघे.
पण तिच्या बापात काही बदल झाला नाहीच तो असेपर्यंत. अन तिच्या बापावरच्या प्रेमात ही
फरक पडला नाही कधी. पण मग आईची नजर अशीच दगडी
होत गेली. रुसून दूर बसलेल्या रुक्मिणी सारखी. तेंव्हा मात्र हलली ती मनातून. काहीतरी
उमजल्यासारखी.
आता ती रुक्मिणीचही दर्शन घेते रोज. तिला वाटतं आईच आहे की आपली
ही..अन मग विठ्ठला विषयी तिला एकाच वेळी बापाचं प्रेम अन रुक्मिणीशी असं वागला म्हणून
सूक्ष्म राग दाटून येतो..
अगदी रोज..
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा